"เมื่อสิ่งนั้นสำคัญพอ เราจะมีเวลาให้มันเอง "

ตลอดเวลาที่คบกับคนๆนึ่ง เราทุ่มเททุกๆอย่าง เพื่อได้เป็นแค่ของตายของเขา เรายอมนั้งรถหลายๆ ชม.หลังเลิกงาน เพื่ออยากจะไปดูแลเขาใกล้ๆ แต่เขาไม่เคยแม้แต่จะเห็นคุณค่า เขาสำคัญสำหรับเรา แต่เราเป็นแต่อีตัว ที่เขามองว่าเป็นแค่ที่ระบาย เป็นแค่คนที่มี ประโยชน์ชั่วคราวกับเขาและครอบครัวเขาเท่านั้น
บทเรียนราค่าแสนแพง ที่ชั้วชีวิตจะไม่มีคำว่าให้อภัยอีก ไม่มีคำว่าอโหสิกรรม ต่อให้เวรกรรมไม่มีจริง ฉันนี่หละ จะเอาคืนทุกการกระทำด้วยสองมือของฉัน ถ้าไม่ตายเสียก่อนไม่มีวันล้มเลิกความคิดนี่แน่นอน นอกจากเสียว่าจะได้ยินคำว่าขอโทษ จากพวกทรยศ

*กระทู้นี้อาจจะไม่เหมาะสม แต่เราอยากเขียนไว้ เผื่อวันหนึ่ง มันผ่านมาเห็น จะได้รู้ ว่าตัวมันจะสุขได้ไม่นานหรอก เพราะฉันจะตาม อาฆาตมัน ตลอดชีวิต